Wie is de overprikkelde jonge vrouw...

Hai, ik ben Elise, 32 jaar en gelukkig wonend met man en kids (kleutertweeling) in een klein dorpje in NoordDrenthe. Ik ben eigenaar van drie bedrijfjes, allen gericht op zorginnovaties. Daarnaast heb ik een hele lieve sociale, maar veel te grote, kring om me heen. Ik doe aan yoga, zit op voetbal en zit aangesloten bij een internationaal netwerkclub.

Daarnaast hou ik van zingen, schilderen, wandelen, reizen, tuinieren en koken. En nog wel van veel meeeeer dingen.

Het allerbelangrijkste in mijn leven is mijn gezin. Tijd met hun doorbrengen, intens van elkaar kunnen genieten, perioden met elkaar mee mogen maken dat we chronisch vermoeid zijn, boos op elkaar mogen zijn.....alles wat we als gezin doorheen gaan is belangrijk voor mij! 

Ik gebruik dit blog om van mij af te kunnen schrijven. Ik zal dit vooral fijn in de perioden van overprikkeling.

Oh ja en ik ben hooggevoelig! :) 

Het aha-moment

 
Wat een heerlijke start van de dag had ik vandaag. Mijn lieve man heeft vanochtend onze hond uitgelaten, waardoor ik nog even ietsie langer in mijn bed kan blijven liggen. Kadootjes noem ik dit.
Helemaal vandaag, want vandaag is het mama-dag! Een verschrikkelijk woord eigenlijk om te gebruiken, want je bent elke dag mama. Maar de dagen dat ik niet bij mijn kinderen ben, vergeet ik wel eens dat ik mama ben. Dan heb ik namelijk hele andere petten op. De pet van algemeen directeur, de pet van coach, de pet van opvoeddeskundige, de pet van administratief medewerker etc.
Dus voor mij zijn de dagen dat ik bij mijn kinderen ben, de dagen dat ik mijn petten af mag zetten. Dit wil ik bewust, want ik zie ook wel eens om me heen dat mensen een papa/mama-pet opzetten. Ik zie dan ontzettend perfecte moeders of vaders die de kinderen volledig onder controle (willen) hebben. Zij doen alles en daardoor ook hun kinderen, zoals in het boekje beschreven staat.
Ik niet, wil gewoon mezelf zijn bij mijn kinderen. Met al mijn emoties, mijn kwaliteiten en mijn valkuilen. Dus petloos op mama-dag. Fijn hoor om zonder pet rond te lopen, maar soms ook belachelijk confronterend.
Want wat gebeurt er toch als ik geen pet op doe? Dan ben ik als het goed is mezelf.... En wie ben ik dan wel op dit moment? Hoe voel ik me eigenlijk echt? Het antwoord op deze vraag kwam ik vanochtend tegen....
 
Ik neem jullie eventjes mee na mijn eerste twee uurtjes van de dag: Nadat ik nog eventjes iets langer in mijn bed had kunnen luieren,hangen en social media-en, kreeg ik nog een dikke knuffel van mijn man, een heerlijke energiegever, voordat hij naar zijn werk ging. Mijn twee meiden, tweeling van 2,5 jaar, werden ook net voordat mijn man naar werk toe wou wakker. En daar begint de dag in alle glorie:
Eerst twee drinkbekers met sojamelk klaarmaken en aangezien ik geen zin had in brood of yoghurt heb ik heerlijke bananenpannekoeken gemaakt. Die hebben we met stroop én poedersuiker opgegeten (het leven is een feestje). Daarna eieren geverfd om mijn meiden al een beetje te laten proeven van de aankomende paassfeer. Toen de eitjes klaar waren wouden ze natuurlijk nog meer verven. Dus mochten ze van mijn nog een kleurplaat en een paasmandje verven. Zij besloten zelf om hun artistieke kunsten te vertonen via hun haartjes, hun pyamaatjes en hun handen en gezichtjes. Ik mocht daarna dus twee meiden wassen, schone luier geven en hun lekkere huispakjes aan doen. Zodra ze weer een beetje fris en schoon eruit zagen kregen ze hun jasjes en regenlaarsjes aan, zodat ze buiten konden spelen.
Het was intussentijd twee uur verder en ik liep nog in mijn ochtendjas, vieze adem en ongekamd haar rond. Ook was de vaatwasser nog niet uitgepakt, had ik nog geen was gedraaid, nog geen was opgevouwen en was het hele huis veranderd in een bananenpannekoeken-eierenverfen-donderdagochtend look!
Bah.... en nu?
Eerst mezelf maar even opfrissen, opladen en aankleden. Even mijn momentje pakken. 10 minuten zal al heerlijk zijn. Dus al zittend op de wc (onze badkamer zit op de begane grond, grensend aan onze tuin) begint één van mijn dochters te roepen: "Mamaaaaaa....mamaaaaaaa.... "
Mijn eerste gedachte: negeren. Doen alsof je haar niet hoort. Je weet als moeder dat dit averechts werkt, maar toch hoop je elke keer weer op een klein wondertje. Misschien red ze zichzelf eventjes.... 
"Mamaaa....mamaaaaaa....", dochter nummer twee helpt haar zusje mee. Gewoon blijven negeren, dacht ik bij mezelf. Ergens in mij begint er dan al iets te borrelen, een lichte irritatie en ergens zelfs al een beetje verdriet.
Het negeren werkte inderdaad averechts, twee minuten later hoorde ik namelijk twee huilende, boze meisjes die schreeuwden: Mammaaaaa.... mahammmaaa...
Dus ben ik maar in mijn half ontblote lichaam naar de schuifdeur gelopen en zag ik daar twee roodbetraande gezichtjes. Ik was boos en schoof de deur met een harde trek open. "Wat is er aan de hand. mama wil verdomme even een momentje voor haar alleen, ik ben kapot. Ik heb twee uur lang alleen maar aandacht voor jullie gehad en nu wil mama even een paar minuutjes alleen zijn en dan krijg ik dit gejammer...... Bammmm.... en toen werd ik wakker.
Mijn aha-moment: Ik ben na twee uur wakker te zijn en mijn pet niet op te hebben, dus twee uur lang mezelf zijn... en ik ben gewoon kapot, moe en superemotioneel. F*ck, het is weer eens zo ver. Ik ben overprikkeld, ik heb teveel gedaan, mijn energielevel is op en ik gedraag me weer eens als een hyperkonijn. Ik blijf maar doorgaan en doorgaan en doorgaan en... je raadt het al ....juist, doorgaan!
Ik ken mijn eigengemaakte signaleringsplan uit mijn hoofd, zodat ik weet wat ik nu moet gaan doen: Agenda leegmaken, ontspanning zoeken en rusten. Ik noem dat ook wel: Prinsesje spelen. me lekker laten verwennen, knuffels ontvangen en heel veel liefde aan mezelf geven.
En als dat kwartje maar eenmaal is gevallen, lijkt het alsof de rest allemaal vanzelf gaat. Ik kruip om 12 uur ook in bed, nadat ik de meiden een uur eerder dan normaal op bed gooi voor hun middagslaapje. Na 45 minuten te hebben geslapen word ik wakker en staat mijn lieve man opeens naast mij die spontaan vrij heeft genomen en al boodschappen heeft gedaan.
Ik heb in totaal nog heerlijk 3 uurtjes geslapen en kon er nog wel 10000 uren mee doorgaan, maar wist dat het beter was om wel uit bed te gaan. Nog lekker in de tuin gewerkt, met de kinderen en manlief geknuffeld en eigenlijk een vrijrelaxte dag gehad.
Nu dit de komende weken volhouden, zodat ik weer meer in balans ben! :)
Ik zeg go with the slow ;)
 
Liefs Elise